۱۳۹۶ يکشنبه ۴ تير  | 2017 June 25
کد مطلب: 323   تاریخ انتشار : ۱۳۹۲ چهارشنبه ۱۶ بهمن ساعت 18:33 نسخه چاپی
علی امیرمؤید*

وصال دولت بیدار در صفوف سبد کالا و سینما سلام؟!

لالی نیوز:

به گزارش لالی نیوز

 
برای یک انسان، هیچ زخمی کاری‌تر از تحقیر و توهین ِ او نیست. صورت رنگ باخته را می‌شود با سیلی سرخ نگه داشت و آبروداری کرد، شکم گشنه را می‌شود با سنگ بست و حس سیری داشت؛ اما خردشدگی و شکستگی کسی که به خاکِ مذلت کشیده شده است را هیچ جوری و شاید هیچ وقت نمی‌شود التیام بخشید. 
 
آن بچه‌ای که ساعت‌ها در سرما چادر مادرش را چسپیده است و لرزیده است تا به دریافت روغن مایع و مرغ جامد نائل آید، یا نمای ظاهری ِ سینما را از نزدیک ببیند، فرا‌تر از جسم ِ کوچک ِ به سرما لرزیده‌اش، روح و روانی دارد که ممکن است در اتفاقات این روزگار ناجور، هزار و یک شکل و شمایل ِ جوراجور به خود بگیرد و عاقبت به هزار و یک بیماری روانی و بزهکاری اجتماعی مبتلا گردد. زیرا او ممکن است تمام عمرش همین روز ِ زمستان ِ سرد و لرزیدن در سرما برای دریافت سبد کالا و بلیت سینما را به یاد بیاورد و همیشه انگار کند که پایین‌تر و بی‌ارزش‌تر بود از سبدسازهایی که در عمارت‌های گرم خود به امارت بودند و سوپراستارهای میلیاردری که روی موکت‌های قرمز ِ «۳۲nd» جشنوارهٔ سینمایی (و نه سی و دومین به خط پارسی خودمان) عکس‌های فشن می‌انداختند. او حتا ممکن است درد تحقیر شدگی و عقده فروماندگی‌اش را به نسل بعد از خود هم منتقل کند که روزگاری بود که با قشر اجتماعی و صنف کارگری او در صف و سرما به دنبال نسیه دولتان، چونان بازی‌هایی در افتاده بود. 
 
در تمام کشورهای توسعه یافته، فرآیندهایی برای حمایت‌های اجتماعی-اقتصادی از اقشار فرودست جامعه به نحوی از انحاء وجود دارد. یک دولتِ مدرن ِ غربی ممکن است به میلیون‌ها نفر از بیکاران و از کارافتادگان مستمری بدهد. استمرار ِ این مستری اما ضابطه‌مند است، نه چرخهٔ کار و تولید را به هم می‌ریزد و نه سبب تحقیر و توهین فروماندگان می‌شود. 
 
هر دولت ِ تدبیرکنی، از هر جناح و قوم و قبیله‌ای که باشد، اگر برای چرخیدن چرخ اقتصاد و زندگی مردمان طرح و برنامه‌ای دارد، اولین نکته‌ای که باید پیش از اجرا در مورد آن یقین حاصل کند این است که طرح و برنامه او نه تنها موجب توهین و تحقیر احدی از مردمان نمی‌شود، یعنی حق الناسی نیست، بلکه ازشان و کرامت انسانی آنان نیز نگهبانی می‌کند. اگر دولتِ راستگویان و درستکرداران بود، وظیفه‌اش سنگین‌تر است که در دایرهٔ اخلاق و تدین، صدقه را هم با منت و اذیت نمی‌شود رد کرد، چه رسد به اینکه قرار باشد مال و پول مردم به خودشان بازگردانده شود. یعنی کار ِ مستحبِ از سر توانگری هم قواعد و الزاماتی دارد، چه رسد به کاری که بر گردن ِ دولتیان است و در واقع برگرداندن امانت مردمان است. در طرح توزیع یارانه، چه نقد باشد و چه نسیه، اخلاق صدقه دهی کمترین چیزیست که می‌شود از یک دولت تدبیر، امید داشت. 
 
داربست کشی و به صف کردن مردمان در سرما برای دریافت یارانه و بلیت سینما، نه تنها از دایره اخلاق خارج و موجب تحقیر ملت است، بلکه موجب وهن دولت هم هست. زیرا خوراک تصویری می‌سازد از فقر و گشنگی ِ مردمان سرزمین ِ ثروتمندِ ایرانیان و می‌شود وهن ِ دولتِ کشوری که از حیث منابع ِ طبیعی ِ خدادادی در شمارهٔ سرشار‌ترین ممالک روی این کرهٔ کوچک خاکی است. 
 
و اما آنچه باعث حیرت بسیار ما مردمان است و شاید دیگر تنها بشود از بادِ صبا آن را پرسید اینکه جمع مسئولان ما تا کی و چه وقت و چند سال دیگر قرار است به تجربه‌های آزمون و خطائی خود ادامه دهند تا راه حل مسالهٔ توزیع کوپن و پول نقد را بیابند و یاریگری ِ یارانه‌ای را به سرانجام برسانند و کشتی شکستهٔ اقتصاد دولتی را به ساحل سلامت اقتصاد مردمی نشانند؟! 
 
که این کُنَد که تو کردی به ضعفِ همت و رای؟ 
ز گنج-خانه شده، خیمه بر خراب زده
وصال دولت بیدار، ترسمت ندهند
که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب زده
 (حافظ) 
 
لطفا، هر که هستید، در یاریگری و یارانه دهی، شأن و کرامت مردمان سرزمین ایرانیان را رعایت کنید.
 
*پژوهشگر دکترای جامعه‌شناسی در مدرسه دولت و جامعهٔ دانشگاه برمینگهام انگلستان
 

رجا نیوز
برچسب ها : ,


مدیریت سایت از درج نظرات کذب و یا با سلیقه های شخصی افراد معذور می باشد.
نام :  
پست الکترونیکی :  
نظر شما :