“نی وُرهِلاسیم”

نی وُرهلاسیم ز شُوخی مرگ
ز زوزه های کهنه گرگ مال
ز لوره باد آشو به گلین ماسه زار
نی ورهلاسیم
که ایما چی اَفتویم
به قاو گشاده ی آسمون تِنَه و سهر
نی ورهلاسیم
که ایما
لِفیم
مَلیم
موجیم
تنیده به سویر سینه ی کهسار
نی ورهلاسیم
که وراسنین پاله های کهسار
شیراوه های شیر
تهمتنان قویله ی سهر
و ز اسبی سینه های باد
کهرهای گشیده بال
که ایسو
بی شراکی و شینشت
سر به گودی آخور نهادنه.
نی ورهلاسیم
نی ورهلاسیم
ز نهیو بَرد به مُست
صد اَور بدمجال
ز تپ تپوی به تخت نشسته ی
شوگار ناتموم
ز کوه شوره های شن
ز سوسمار و دال های خَو به ناف
نی ورهلاسیم
که ایما داریم
دلکیم
اَو دیده گوزَکیم
سی چو بازی زمون
سی چو باز روزگار
دِل،چی کُهسار مو ای پیا ؟
پاهات هُمزای بلیطن
و تمدار جونت ،ز پی رگ زاگرو
گردن به کف بگر
چی البرز نگین قاف …