• امروز : یکشنبه - ۳۰ اردیبهشت - ۱۴۰۳

آخرین خبرها

معطلی خسارت بار کشاورزان و رانندگان در لالی برای تحویل محصولات کشاورزی/معضلی که هر سال تکرار می شود فلسفه ی مرگ و مرگ اندیشی در اندیشه ی خیام نیشابوری عملکرد علیرضا ورناصری در دوره چهار ساله در مجلس شورای اسلامی برای شهرستان لالی مجلس به جای وضع قوانین غیر ضرور مشکلات جوانان را حل کند یا جلوی فساد را بگیرد استقبال مردم از خادمان حرم رضوی در لالی/دیدارهای مختلف با دانش آموزان بیماران و خانواده شهدا + عکس مناظر شهری زیبا و پست مدرن در کره‌ شمالی رعد و برق ، مزارع کشاورزی در لالی را به آتش کشید/کنترل آتش سوزی توسط مردم آثار زیبای هنری نقاشی البرز نوبخت گام بزرگ بیمه البرز و هلدینگ صبا انرژی برای توسعه مسجدسلیمان ، لالی و اندیکا مراسم پاسداشت شهید راه سلامت دکتر عبدالحسین مرتضایی فر در لالی برگزار شد + عکس سیره ائمه و بزرگان تکریم بقاع متبرکه است/مطالبات واقعی زنان در جامعه مطرح نمی شود رقم های عجیب در بودجه‌ سالیانه/فربه کردن نهادهایی که نه خروجی کار آن ها مشخص است و نه عملکردشان تلف شدن ۳۰ راس گوسفند در پی بارش‌های سیل آسای اخیر در بخش حتی شهرستان لالی خانواده نوجوان مرگ مغزی در شهرستان لالی با اهدای اعضای حیاتی فرزند خود به ۳ نفر زندگی دوباره بخشیدند دشمنان ما وحشی تر از قبل شده اند زیرا تبلیغاتشان دیگر روی مردم ما اثرگذار نیست فصل کوچ است و دلم چای چاله می خواهد دشت شیمبار جلوه ای از بهشت در خوزستان فینالیست شدن نونهالان فولاد خوزستان با مربیگری فرشاد حاجی پور در مسابقات کشوری آغاز برداشت محصولات زراعی در لالی/ در بیش از ۱۷ هزار هکتار محصول زراعی برداشت خواهد شد + عکس بازاری وحشی‌تر از بازارمسکن نیست / دست‌های آلوده بانک‌ها در گرانی‌های نجومی مسکن شاهکار طراح ایرانی در نمایشگاه خودرو پکن دو کشته در حادثه واژگونی مینی‌بوس در باغملک مرحله اول کنکور سراسری برگزار شد / رقابت ۸۳۵ داوطلب در اولین گام کنکور ۱۴۰۳ اجرای طرح ملی زراعت چوب با مشارکت بنیاد برکت در لالی شورای شهر در این سه سال برای مردم چه کرده است؟هیچ / جاده پاشنه زاگرس تنها در حد حرف مانده است واقعیت علمی دربارۀ «مثلث برمودا» چیست؟ قدیمی ترین سالن آمفی تئاتر کشور محل برگزاری نمایشگاه تجهیزات قدیمی سینما شد بادام سامان،محصولی که شهرت جهانی دارد مواظب کدخداهای چینی باشیم به بهانه روز سعدی / مگسی کجا تواند … بیش از ۲۶.۶ میلیون نفر از جاذبه‌های گردشگری استان خوزستان بازدیدکردند/دزفول،شوشتر واندیکا پربازدید ترین شهرها در نوروز ۱۴۰۳ شدند پیام مهمی که ایران مخابره کرد! آقای وزیر کشور برای رهبری هزینه نتراشید دشت لاله‌های واژگون کوهرنگ شناورشدن واژ‌ه‌های زبان و رابطۀ آن با دموکراسی و استبداد پایان مسابقات فوتبال جام دهیاری های شهرستان لالی با قهرمانی تیم فوتبال تراز + عکس از کارکنان آزمایشگاه بیمارستان امید لالی تقدیر شد اگر خطایی از اسرائیل سر بزند عملیات بعدی ما بزرگتر خواهد بود/به خط و زبان فارسی باید بیشتر توجه کنیم از پیشکسوتان کوهنوردی و فاتح قلل هیمالیا تجلیل شد / انتصاب رئیس هیئت پزشکی ورزشی شهرستان لالی + عکس نجات جان مادر باردار در منطقه عشایری کهناب لالی ایلراه منار ، گذرگاهی پر از خاطرات عشایر بختیاری نگرانی از صلح شکننده ۲ طایفه در خوزستان ؛ اختلافی که هنوز قربانی میگیرد بارندگی‌های اخیر جان دوباره ای به تالابهای خوزستان بخشید/آبگیری ۸۸ درصدی تالاب شیمبار «هوش مصنوعی» چیست و چطور کار می‌کند؟ وعده ایلان ماسک؛سکونت انسان روی مریخ چرا قطب جنوب یک بیابان خطرناک است؟ حمایت مردم شهرستان لالی از عملیات نظامی سپاه پاسداران در حمله به اسرائیل + عکس غواص و غریق نجات مسجدسلیمانی درگذشت امدادرسانی و اسکان اضطراری ۱۸ خانواده گرفتار در طوفان در مناطق عشایری لالی تیراندازی در مراسمات نه تنها سودی ندارد بلکه بی احترامی به جامعه است/تا زمانی از یک نماینده حمایت می کنیم که برای مردم کار کند

شعر / غریب خواندن و گُنگ مُردَن

  • 11 مرداد 1402 - 20:39
شعر / غریب خواندن و گُنگ مُردَن
شاهرضا بابادی را می توان از شاعران توانمند شعر نو گویشی در سطح کشور به شمار آورد که اشعار زیبای وی در کتاب های شعر وی به انتشار در آمده که موسیقی های محلی فراوانی از روی آثار وی ساخته شده است . از کتاب های این شاعر می توان به کتاب بر گور آخرین شاعر جهان اشاره کرد

از عشق –

و به گفتِ تو بوده

که این همه سال

خاکواره گشته ام کِنارِ این راهِ مُرده !

] یعنی که ،بیایی وُ –                     

           سایه باشی بر سَرِ افسونی اَم ! [

وبه لطفِ تو بوده

که این روزها

آسان تراز همه سال های تجرّد و اَندُهانِ کهنه اَم

ـ در هَمپر سگیِ خویش  ـ

عشق را بابِ دلِ سوگوارِ خود / معنا می کنم .

ماه گُل !

آن گونه که تو می گفتی

عشق ،تنها –

نه هَمخُفتگی به سایه کبوده بود !

نَه هَمکِناری تا فرجا مین روز !

یعنی که من ،

سَر خطّ ِ گفت و لُطفت در چنگ

هم از پَرچینِ همخُفتگی گذشتم وُ-

هم از ولایت بوس  و  کِنار  !

و حالا :- دل وُ دماغَ م سرشار از بُویِ جنون وُ مرگ

و پندارم از عشق ، تنها : ـ

رنگی ست از یک سَفر !

من

با تو / می مردم وُ زنده می گشتم ،امّا ـ

بی تو  ] با عشق [

 آوارگی نو شم وُ جان فراموش ،

می گذرم از هفت شهرِ هوش !

ماه گُل !

من ،در پس پشتِ شب هایِ گریه وُ سپیده هایِ انتظار

عشق را :هجرتی دیدم از ولایتِ جان !

و عشق

هر معنای دیگری هم داشته باشد ،

باز ، چیزی ست در همین حدود !

مثلاً :-

عشق یعنی : وقتی گیسوانت دسته نمی شوند !

عشق یعنی : وقتی پای دل در گِل نا علاجی بماند !

عشق یعنی : رَدِّ پای یک پَری بر اطلس نیلیِ چشم !

یعنی : گُل کردنِ مهربانی های نابهنگام

ـ یا نابهنگام گُل کردنِ مهربانی ها ـ

یعنی :

قاب گرفتن پیرهنِ سُرخ یوسف !

عشق یعنی : وقتی حنجره بلرزد ودل بریزد!

عشق یعنی :

از زبان ماندن وُ / از خاک بالا شدن !

و حتّی / پیر شدن از شوق مرگ !

عشق یعنی :

خفتن میان خاکسترِ ققنوسی !

یعنی : هزار وُ یک شَبِ وَرَم کرده به زنجره هایِ چشم ـ

و هیچ پرسشی نگشتن در گَلُوت !

ماه گل!

آن گونه که بر من رفت

عشق یعنی :

هی دلت بخواهد عزیزت را گفته باشی « دوستت دارم » ! ـ

امّا ،زبانت نچرخد وُ / اهل گفتن نباشی !

هی دلت بخواهد بگویی : ـ

دوستت دارم / تا پگاهِ محشر ! ـ

] از جنوبی ترین زوایه ی  علف هایِ سوخته

                                              تا ابری ترین آسمان شمالَ ش ![

دوستت دارم – اندازه همه لب های گزیده اهل حسرت به قیامت !

] یعنی که ؛ ـ

هی دلت بخواهد بگویی : پَسِ پای تو

جان تلخم را / گره می زنم به جان خفته ی  این راه

و خَم به اَبرو نمی آرم ز انتظار

تا آنسویِ گذرگاهِ صراط ! ـ

                                                 امّا / نتوانی ![

عشق یعنی  : ـ

اوّلش ، دلبخواه / جبین به سجده نهی پیش پاش ،

امّا بعد : ـ

هی به تو بگویند برخیز !/ لیک ، نتوانی ز جان !

] یعنی : ـ

اوّلش ،گمان کنی چهل سالِ خدا

ندامتِ یکشبِ هَمخفُتگی رهات نمی کند!

امّا بعد : ـ

چهل هزاره بر تو بگذرد

و باز ـ

ببینی : تا سپیده / چند « وارگِه »  باقی ست !

                              و فرصت هیچ اندُهانی هم نیست ![

اوّلش به هوای یک کامِ شیرین

دشتی از ریواس / کُور کُنَد دو چشم تو

امّا بعد : ـ

 هفت کوهِ سیاه / قامت فرازد مابَینِ تو و یک ریواس!

اوّلش ـ

نقشی از یک پَریِ غریب و مَلُول / پیش رُوت ،

خویش را می گویی : به اوّلین منزل ایمن که برسم ،

این معصومِ آواره را / می سپارم وُ-

                                                   کوتاه می کنم راه خویش !

 امّا بعد : ـ

هفت منزل پیش رُوت – هر یک ایمن تر از دیگر –

و تازه ،می بینی / این همه راه ،

آنچه بر دستهات آورده ای –

                                           نعشِ مرده جان خویش بود و بس !

و تازه می بینی ؛ ـ

 شوق سفر / از رغبتِ رجعت فزون ترست !

و به یاد آنهمه گریه ها برای غربتِ یک پَریِ آواره ـ

تازه می فهمی : این / خود تویی که تندیس نا مُرادی هایِ عالَم شده ای !

عشق یعنی : شبی ، دعا کنی –

] از همه دارِ دنیا / لیلا نَه ! شیرین نَه ! زلیخا و عذرا هم نَه ![

یک شب – فقط یک شب – همخوابِ پَریِ مسافری باشی ،-

که هَمبُوی غریب ترین گُلِ سُوری ست !

امّا بعد :-

روا نداری ،

که عصمتِ فَراق وُ  نکهتِ خیالش را حتّی –

                                                با همه آفاق تهی سواد کنی !

عشق یعنی :-

خودت هم خوب خوب بدانی

این / مَلمَلِ جانِ تُست

که گُر گرفته به صاعقه ی  فراق !/ امّا –

هی بپرسی از اهالیِ  ولایتِ احساس :-

 این بُوی شرجی / از کدام برهوتِ خداست !؟

عشق یعنی : ـ

شب یلدا باشد

دستار هم بگشایی

زیر جوشِ باران هم ایستاده باشی

باز امّا –

خدا را بگیری به مؤاخذه : ـ

                               درین برزخِ قحطیِ گریه هایِ زلال

                               بارانَ ت را از  کی دریغ می کنی !؟

یعنی : دی ماه باشد / برف هم گُرّانه ببارد

و تو ـ 

راضی باشی ،بمیری از پَرسه هایِ تنها گردیِ شبانه اَت

و باز ،

راضی باشی ،یَخواره شَوی / در تهی ترین کوچه شهری غریب ،

امّا – باز نگردی به خانه یی / که می دانی دیگر ـ

                                 چشمی در آستانه اش انتظارت نمی کَشد !

یعنی :-

هی پا کج کنی ،

بروی تا روبروی همان خانه که ـ از همه دار دنیا ـ

                                             هنوز هم به چشم تو ، عزیزترست

اما بعد :-

بِجُنبد به خاطرت

هی دل غافل !

مگر به همان برف اوّل –

خانه رُفت و رُونَشد زِ کَس !؟

مگر آن پَریِ بازیگوش

-که بر پنچره مه گرفته این خانه / پنجِ وارونه می کشید –

جامه دانِ سفری اَش را /پیشِ چشمِ خودت نبست !؟

مگر وقتی نگاهِ تو جانبِ تندیس ننه برفی بود ،

بی گاه و بی خبر –

                               در غفلت نگاه تو نرفت !؟

عشق یعنی :آنقدر غریب عاشقی کنی

که تا صد قیامت / اولاد بر اولاد رسولانِ عشق

یک ترانه ات را هم معنا نکنند !

یعنی :-

آنقدر مبهم بخوانی وُ غریب – امّا زیبا –

آنقدر یک خطّ در میان –

عزیزت را صِدا زنی ] جامه دران وُ ناشکیب / امّا زیر لب ![

و هی دلت بخواهد ،

اوّلین کسی باشی که برای «شیرینَ»ت مُرده ای

امّا بعد :-

ببینی : لابه لایِ شَرمِ خودت –

آنقدر گُنگ مُرده یی – که به خوابِ خدا هم نیامده !

عشق یعنی : برخیزی به غیض ،

تمام یادگارهای عزیزت را –

بریزی وسط کوچه !

امّا باز :-

ببینی : این / عزیز تست ،که شاخ به شاخِ هر ستاره

و شانه به شانه ماه –

                                   لایِ مژگان تو خفته ست !

یعنی :-

کُورترین مردمانِ ولایتِ بوسُ و کنار هم

از کِنارت که بگذرند ،

بگویند : تو / یادگارِ سال های دورِ قحطیِ عشق و تَرانِه ای !

یعنی :-

اگر به جای « دختر چشم آبی مزدا[۱]»

هزار و یکی مریم باکِره

سبوسبو گُلخنده

وشانه مخملِ آب را هم تعارفَ ت

و حتّی ، بگو عریان تر از ماه / خویش را حَلالِ تو کنند

باز –

ساغرِ ارغوانیِ آن پَری آواره هفت دریا

هر شوق و ذوقی را که بجنبد به خاطرت

زهرِ هِلاهِل کند به رؤیای تو !

یعنی :-

حرمان و حرام عروسِ رؤیایِ ترا

رقعه هیچ مُفتی [۲] و اعظمی –

نه به سامان تواند کرد و نه حلال !

عشق یعنی :-

ترانه ها در کف

کفن بر شانه

دورِ دنیا را بِدَوی / و باز –

برگردی  وُ / بایستی روبروی همان خانه که می شناسی

و تازه ،-

بی هیچ ملالی بگویی : اینِ حوالی

به آن نشانه ها که شیرینَ م از باغِ کبوده می داد –

                                                   چقدرها شباهت دارد !

یعنی :-

هی دلت بخواهد / پسِ پایِ عزیزت

ـ به جای گریه ـ

ـ بزنی زیر آواز !

ـ امّا بعد : ـ

نهیب بزنی به خویش

که لابه لایِ زادن و مردن –

حیاء هم خوب چیزی ست .

] یعنی : با چشمی پُر از حیاء وُ گلویی پُرِ حوصله –

                             خاموش ترین کو چه ها را / قُرق نگاهت کنی ![

عشق یعنی :-

پُرتاپُرِ گوشَ ت ،صدایِ « هی گُل هی گُلِ »دلت باشد

و باز بگویی :-

                       این آواز قهوه ای

                       از گلویِ خاکسترینِ چه بی نوایی ست !؟

عشق یعنی :-

پسین باشد وُ / هی گیسوانِ شبرنگیِ عزیزت را –

رُو به خانه خدا شانه زنی

امّا/ هنوز ،دست نبرده به بلورِ گلویش

چشم بگشایی و ببینی :-

هزار سال است

که رُو به خانه خدا / خواب می بینی ،

و هنوز هم –

در خلوت ترین زاویه از بالِ دریا خفته یی !

] یعنی :اوّلش –

یک دست مهربان – ساده تر ازسار /سبزتر از سَروْ –

هزار سال / خوابت کند بر نَرمْنای سینه –

                                         میانِ دوپستان نگاهبان بیقرار رُود

                                                         ـ دخترِ چشم آبی مزدا ـ

امّا بعد : به تاوانِ یک نگاه نا سپاس

و فقط / از سر یک گمانِ ناصوابِ تو

ـ آن هم در جُوشِ خوابِ هزاره اَت –

بُوی تندتر از نعنای گیسوانِ حناییِ گُلَت ،

گرمای خواب را 

هزار سال / دور کند از چشم زنجیری اَت !

و دیگر هم

تا خدا خدایی می کند وُ گُلَت بَد شوخ وشنگی ،

خواب / کُلونِ چشمت را

                                       نکوبَد که نَکوبد![

عشق یعنی : بیست و یکم ماه باشد

با هزار گلویِ وَرَم کرده – در تنگنای یک پَسینِ شرجی –

سر چهار راهِ لامکان هم ایستاده باشی

آنوقت :-

پیش که خودِ تو / گُونه تَرکنی به یکی دو بیت دُندالِ گَرم

ـ از صدای برشته آوازها که در دل می خوانی ـ

                                                     عا لَمی مایل شود به مرگ !

] یعنی که :-

سر خطّ رستگاری اَت / آویز شبی دیجور

تو امّا –

کافر نَشوی وُ / تخت سلیمان را هم ،

                               سودا نکنی با آیه یی از شبِ بیست وُ یکم ![

یعنی :-

هی بگویی : خُب / دو رکعت نماز که به یک دهان آوازِ ناغافل شکسته نمی شود !

امّا بعد ، ببینی : ـ

از اوّل تا آخر

همه نمازت شده آواز !

عشق یعنی :-

به تو بگویند : از بلندترین سوره ها / ترتیلی سَر بِده !

و تو –

دفتر شعرت را بگشایی

همان غزلی را بخوانی / که به گاهِ نافله خلوت ترین شبت

ـ پای پیر ترین پَرزین «مال » ـ

برای بی کسیِ خویش و خواهش هایِ بی هوا خواهِ مُرده دلت –

                                                                                 گریسته بودی !

یعنی :-

ترا بگویند : شاعرِ بی قبیله ! قبله اَت کجاست !؟

و تو

خُنک ترین سمت نارنجی را نشان دهی ،

که به روزگاری دور

دلت را به جای سَرِ بریده بی آزارترین کبوتر

                                                       چال کردی به سایه اَش !

و هی بگویی :-

هر کجا مزارِ تُرد ترین خیالِ کال باشد ،

هرکجا مزارِ مُرده رؤیایی نازک باشد ،

هر کجا نارس ترین گمان سبز چال باشد ،

هر کجا نشانی از گُورِ عاشقی نجیب ،

و هر آنجا که نمایی از گهواره گریه های بی شکیب باشد ،-

                                                                                 قبله اَم آنجاست .

یعنی : ـ

ترا بگویند : ساحرِ بختِ خفته خویش ! خدایَت کجاست !؟

و تو ـ

خلوت ترین زاویه صحرایِ جنون را نشان دهی ،

و بگویی : ـ

هر کجا سبزترین زیتون ،ـ

                  و گَلِ شاخَ ش / بی آزارترین کبوتر منزل کرده باشد ،

هر کجا پاریابی از پُونه ، –

و پای هرِ پُونه اش پروانه یی پاپیچ شده باشد ،

هر کجا پَرچینی از « پَرزین » –

و بر قامت رعنایش / هشیارترین مار چنبر شده باشد ،

هر کجا سوخته ترین بید مجنون باشد وُ-

خوش لهجه ترین بالنده بُریده گلو هم به فرازش

و هر آنجا که اولاد آدم ،

                 در تکرار هبوطَ ش

                 غَرّه می شود به خدای خویش –

                                                  خدایم آنجاست .

عشق یعنی :-

پَسین به پَسین

هرچه بیت«گُوگِریو»که مادرت برنعشِ دودمانِ شهیدت خوانْد –

مثل یک بادِ شبگرد

مرورشان کنی به سینه خاکستری ات!

عشق یعنی :-

سپیده به سپیده

هر آنچه «دُندال» / که پدرت بر مرده رؤیاهایِ هزاره اَش –

در گلویِ خاکستَرینش هزار ساله ساخت ،

همه را / مِثلِ یک نسیم به صبحی صالح

بنوشانی به جانِ جوانِ خویش !

عشق یعنی :-

به شامِ شرجیِ یک تیرماهِ داغ،

پیاله یی از شهدترین شَرابی مینوی

بنوشانی به جانِ تلخ خویش

و بعد / از تَهِ دل –

رَوارُو ، فرو رَوی به خوابی که خواهرِ باکِره مرگ است ،

و به وقت نماز صبح قیامت

به خون جوشان سوسن و قد قامت الصّلوه بهار  

برخیزی از خواب هزاره ات

و بگویی :-

 این آوازِ بی بدیل

 از گلوی نقرینه کدام رسولِ به هوش آمده بود –

که خواب را /بر چشمِ خرابِ مستانِ خسروانی ، آوارکرد !؟

یعنی :-

به صبحِ صالح قیامت

حیران تر از نخجیری رها از کَمَند

شانه تکانی از غبار وُ غمباره های راهِ خفته عشق

و بگویی :-

این / دستِ مهربانِ کدامیک از هفت دخترِ خضراء بود ،

که این همه نام حلال را

با نَرمْنایِ دلنوازِ صداش

بیدار ساخته در خاطرِ مِه گرفته این شاعر!؟

عشق یعنی :-

خوبِ خوب بدانی / فردا –

قامت «شُلیَلَ» ت را

جا خواهی نهاد به آوردگاهِ تکبیر و تکفیر

و نماز عصرت را

بر فرازِ نیزه یی غریب خواهی خواند !

امّا باز :-

چشم بر نداری از چشمی که / جوان ترین جانِ آفاق را

بالِ چشمه یی / کِنار نهاده برای تو .

یعنی :-

گلویِ بُریده اَت را / ببینی میانِ تنورِ دشمنِ اجدادی

باز امّا –

لابه لایِ آن همه آتشِ تزویر وُ نامهربانی

صاف کنی گلویِ بِرشته خویش وُ –

بخوانی باصفاترین آواز که می دانی .

عشق یعنی :-

باریک شده باشی وُ / باریکتر از موُ

امّا ، هنوز هم –

عزیزترینِ کسان/ بتواند از سَرَت بگذرد و نیفتد !

یعنی :- برخیزی / از اوّل تا به آخر ،

دنیا را ورق زنی / به تفسیرِ یک گفتِ شیرین –

و لطفی شیرین تر !

باز امّا –

ببینی : هنوز ،

به سرآغازِ اوّلین پرسشِ غریبِ خویش

گُنگ ترین خوابی که دیده ای ،

نهان می داری میانِ چشم هایِ پُر نجابتِ شاعرانه ات !

عشق یعنی :-

شب ها / سرخ تر از آتش !

سپیده امّا / به رنگِ خاک !

شب ها ،به پوستِ مار / هشیار

سحر به جانِ کبوتر / بی آزار .

یعنی :-

خورشید به پایِ صلیبی از تراشه نور

خُروس هم که بخواند صد بار

افسونِ  نارفیقی نگردد به سینه ات

و زبانت / نچرخد به انکارِ عشق .

وآی ماه گُل !

دیگر من چه بگویم از عشقی که / آن همه رسولِ آواره

جانِ جوانِ خویش

سرشار وُ برشته کردند ، از مَهر گیاهِ آن !-

باز امّا-

بالغ ترینِ رسولان / به گاهِ گفتاگفتِ آن

تنها / چهره زعفرانی وُ –

                       زبان بَرکَشید به کامِ شَوکِرانی اَش !

آخر / با این گلویِ کال

من چه بگویم !؟

یعنی ،چه می توانم که بگویم !؟

میانِ همه گفتا گفتِ ما / و نا گفته ها که می دانی

لابه لایِ زادن و مُردن

وقتی «ایل» کُور باشد وُ« مال» دُور …….

تنها / می توانم که بگویم :-

عشق یعنی :-

خدا بخوابد وُ تو نخوابی !

                                  همین !…….


[۱] دختر چشم آبی مزدا = مُراد « آناهیتا » ست که در آیین مزدیسنا و متون زرتشتی از او بعنوان نگاهبان آب و پاکی یاد شده است .

[۲] مفتی : فتوا دهنده .

  • نویسنده : شاهرضا بابادی

نظرات

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰