در پی حادثه ی دلخراش سقوط یک دستگاه مینیبوس حامل شهروندان لالی موجی از پیام های تسلیت از سوی مسئولان فعلی و سابق و برخی فعالان سیاسی و فرهنگی منتشر شد. برخی بیانیهها با ادبیات مشابه و عناوین پرطمطراق بیشتر از آنکه تسکین دهنده باشند به فرصتی برای دیده شدن شباهت داشته اند. در فضای مجازی نیز هواداران آنها مشغول دفاع از « ادبیات فاخر » یا « به موقع بودن » پیامها شدند تا بسنجد کدام مسئول « دلسوزتر » بوده است.
مقصد مسافران این مینی بوس امام زاده محمدحسن در الیگودرز بود و همین امر باعث شد تا بار دیگر توجه تریبون ها و رسانه ها و شبکه های اجتماعی به جادهی موسوم به لالی–الیگودرز جلب شد.
برای مسیری که از لالی-تنگ حتی- باباروزبهان به احمدفداله امتداد دارد و باید از احمدفداله به لیروک و به جاده ی الیگودرز-مسجدسلیمان متصل شود جاده ای روستایی و عشایری تعریف شده است که در سال ۱۴۰۱ ماده ۲۳ شد و در ماه های اخیر آسفالت ۴ کیلومتر از این مسیر در تنگ حتی به سمت باباروزبهان با عرضی حدود ۵ متر و نیم با حضور نماینده مجلس و مدیرکل امور عشایر کلنگ زنی شد.
جادهای که در ذهن مردم به عنوان راهی برای خروج شهرستان لالی از بن بست و توسعه اقتصادی جا افتاده است در واقعیت چیزی جز یک مسیر دسترسی روستایی به گفته ی یکی از مسئولین ، درجه ۲ و یا ۳ با توجه به میزان جابجایی ، تعدد تردد ، سرعت مبنا و موقعیت جغرافیایی نیست.
هر چند احداث این جاده ی روستایی به محرومیت زدایی این مناطق به خصوص منطقه احمدفداله کمک خواهد کرد و ضرورتی برای این منطقه و در جای خود ارزشمند و ثمراتی دارد اما تمرکز بیش از حد بر این مسیر نه تنها کمکی به توسعه ی شهرستان لالی نمیکند بلکه منابع و توجهات را از اولویتهای واقعی منحرف میسازد. جاده ای روستایی و عشایری که نه ظرفیت ترددهای سنگین را خواهد داشت و نه اتصال مؤثری با شبکهی جادهای کشور برقرار خواهد کرد و نه میتواند جایگزین مسیرهای اصلی مانند پل زال و اندیمشک گردد.
حال پرسش اینجاست که به فرض تکمیل این جاده ی روستایی آیا واقعاً کسی از مسیر اهواز و … جاده ی روستایی و کوهستانی و کم عرض لالی-حتی-باباروزبهان-احمدفداله ( تا لیروک در استان لرستان و اتصال به جاده الیگودرز- مسجدسلیمان) را برای رسیدن به الیگودرز انتخاب میکند یا مسیر پل زال به الیگودرز؟
جاده ی چند بانده ی لالی–الیگودرز که در تصور و تلقی مردم جا انداخته شد با توجه به وضعیت اقتصادی کشور و وجود مسیرهای موازی مانند اندیمشک و ایذه در شرایط فعلی کشور عملاً غیرممکن به نظر میرسد و آن چیزی که اکنون در حال اجراست و در رسانه ها و تریبون ها به عنوان جاده لالی-الیگودرز مطرح است و برای آن مطالبه گری می شود همان مسیر روستایی و عشایری تنگ حتی-باباروزبهان-احمدفداله است.
وقتی به گفته ی خدابخشی نماینده وقت الیگودرز از ابتدا چیزی به نام لالی-الیگودرز وجود نداشته و به گفته ی ورناصری نماینده وقت مسجدسلیمان فقط یک جاده ی روستایی از تنگ حتی به باباروزبهان و از آنجا به احمد فداله تعریف شده است اکنون باید پرسید : اگر چنین جادهای وجود خارجی نداشته چه کسانی و با چه هدفی آن را وارد ادبیات عمومی مردم شهرستان لالی و از مطالبات اصلی و اولویت دار مردم کردهاند؟
چرا به جای تمرکز بر یک مسیر روستایی و عشایری که به گفته ی شریعتی استاندار وقت از اعتبارات استانی احداث خواهد شد اولویت به کریدور ارتباطی مهم پاشنه زاگرس که از حسینیه آغاز و با عبور از شهرهای اندیمشک ، دزفول ، سردشت ، لالی ، اندیکا و ایذه ، شمال خوزستان را به چهارمحال بختیاری و در نهایت به استان اصفهان و مرکز کشور متصل میکند و در محدوده دزفول در قالب چند قطعه با پیشرفت فیزیکی مناسبی همراه بوده به یکی از مطالبات جدی مردم و مسئولین و برخی رسانه ها تبدیل نشده است؟ آیا آن مطالبه ، حاصل بیاطلاعی عمومی بوده است و یا نتیجه ی روایتسازیهای رسانهای و سیاسی و یا اهدافی محلی توسط برخی مرکز نشینان ؟
