بی شک مهمترین اخبار این روزهای کشور و بزرگترین دغدغه افکار عمومی بحث انتخابات های حساس پیش رو است.
انتخابات هایی که از جهات مختلف دارای اهمیت های فراوانی هم برای مردم ایران و هم در عرصه بین الملل خواهند داشت.
رقابت شورای اسلامی شهرها به دلایل گوناگون از اهمیت چندانی برای آحاد مردم برخوردار نیست چون عملکرد شوراها در اکثر نقاط کشور باعث یک دلسردی نسبتا عمومی بین مردم شده است و اگر حساسیت هایی نیز هنوز در این رقابت وجود دارد، کشمکش های درون شهری، قومیت ها و تعصب گروه ها و خرده احزابی است که دنبال به دست آوردن اندک کرسی هایی در شهرها و مناطق خود هستند که بتوانند نقشی در تحولات و معادلات سیاسی محل زندگی شان ایفا کنند.
بررسی و تحلیل اینکه چرا شورای اسلامی شهرها با توجه به جایگاه خوبی که در قانون برای آن ها تعریف شده نتوانستند عملکرد شایسته ای در دل مردم به دست بیاورند و یا باعث تحولات اساسی در شهرهای کشور شوند، حدیثی است مفصل که پرداختن به آن در این مجال نمی گنجد.
در حال حاضر بیشترین حساسیت مردم، انتخاب رئیس جمهور آینده به مدت ۴ سال است.
رئیس جمهوری که بلاشک به دلایل عملکرد گذشته دولت ها و در راس آن روسای قوه مجریه در سخت ترین دوران انتخاباتی کشور باید اعتماد مردم را جلب کند.
وارد جزئیات و یا تحلیل اساسی ریشه اینکه دولت ها و احزاب چه عملکردی داشتند، نمی شویم اما یقین داریم نوع رفتار، کردار و گفتار بیشتر روسای جمهور ما باعث یک دلسردی نسبتا عمومی بین آحاد جامعه شده است. زخمی که التیام آن فقط با جبران برای مردم آن هم در میدان عمل میسر خواهد بود.
تورم سرسام آور ، عدم موفقیت در روابط بین الملل و تاثیر آن بر سفره مردم، آمار بیکاری، مشکلات عدیده زیست محیطی، طغیان های فرهنگی و چالش های بزرگ اجتماعی و البته مهمتر از همه اینها عدم محقق شدن شعارها و تبلیغات های مختلف از جمله عواملی است که باعث می شود مردم دیگر زیر بار این گونه شعارها و وعده ها ی حزبی و سیاسی و دروغین نروند.
ملت بزرگ و متمدن ایران اسلامی بارها نشان دادند و ثابت کردند که دین، نظام، انقلاب، رهبر و تمامیت ارضی میهن شان را دوست دارند اما به همان اندازه هم اعتراض دارند که چرا یک کشور بزرگ و استراتژیک دنیا مثل ایران با وجود اینهمه ثروت انسانی و خدادادی نباید بتواند به گونه ای به ملت اش خدمات بدهد که اینهمه شاهد فقر و بیکاری و بحران در آن نباشیم.
چرا یک خبرنگار شبکه خبر می تواند در عرض چند ساعت کل مشکلات توزیع مرغ را با سند و مدرک به دنیا نشان دهد اما صدها و هزاران رئیس و مدیر و کارمند و منشی مدعی نتوانند از پس یک مشکل اینچنینی بربیایند؟
صد البته صدها و هزاران سوال بزرگ و ابهام در عملکرد دولت ها وجود داشته و دارد که خیلی ها باید به مردم و خانواده شهدا و البته به تاریخ این کشور بدان پاسخ بدهند اما چیزی که بیش از همه دل مردم را سال هاست آزرده است عدم شفافیت و صداقت است.
مردم ایران به شدت و جدیت هر چه تمامتر در کنار اینهمه مطالبه ی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دنبال یک مطالبه ارزشی، اخلاقی، انسانی و معنوی اند و آن هم صداقت در گفتار، کردار و رفتار مسوولین و در راس آن شخص رئیس جمهور است.
ای کاش به همین دلیل و امسال در عرصه انتخابات، هیچ کس در مناظرات اش شعار ندهد، هیچکس وعده ندهد و تنها کسانی که مدعی رسیدن به صندلی ریاست جمهوری هستند، از برنامه هایشان بگویند که قابلیت اجرایی دارد.

ای کاش با شفافیت از حقوق خودشان بگویند، از منزل هایشان و زندگی بچه هاشان و اینکه چه ماشینی سوار می شوند و یا اینکه آخرین باری که گوشت قرمز خورده اند، کی بوده است؟
مردم به شدت تشنه ی صداقت و شفافیت اند و منتظرند کسی از جنس حاج قاسم که به میدان بیاید و مرد واقعی میدان باشد نه مرد جلسات و میزها و مصوباتی که کسی برایشان تره هم خورد نمی کند.
مردم باز هم مثل همیشه با تمام قدرت به میدان خواهند آمد و رای خواهند داد اگر یک مرد میدان به میدان بیاید و با آن ها مردانه حرف بزند و مردانه عمل کند.
مردم به واسطه رسانه های مختلف و از جمله فضای مجازی بر همه جزئیات تسلط دارند و به لحظه اخبار ایران و جهان را رصد می کنند. دوران دروغ گفتن و فریب دادن و شعار دادن های بی سرانجام به سرآمده است و وقت، وقت آستین بالا زدن برای همقدم شدن با همین مردمی است که همیشه و در همه امورات چند قدم از دولت ها جلوتر بوده اند.